Wszystkie drogi Kościoła prowadzą do człowieka.
Jan Paweł II • Redemptor hominis

Serdecznie witam
na portalu internetowym poświęconym problematyce wizerunku medialnego parafii w przestrzeni publicznej, zatem w prasie (gazetach), radiu, telewizji i Internecie. Pomimo, że te środki masowego przekazu zazwyczaj nazywa się przestrzenią medialną. W związku z czym należy wyjaśnić, iż zgodnie z definicją encyklopedyczną „Przestrzeń publiczna to wszelkie miejsca dostępne powszechnie, zazwyczaj nieodpłatnie, fizyczna lub nie fizyczna przestrzeń, w której może znaleźć się każda jednostka społeczna”. Przestrzenią publiczną są w takim przypadku Internet lub inne środki masowego przekazu. Internet pomimo, że jest przestrzenią wirtualną stanowi miejsce publiczne wówczas, gdy publikowane treści są dostępne bez ograniczeń tzn. nie będąc zabezpieczone loginem i hasłem. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17.04.2018r.). Przestrzeń publiczna zawiera wszystkie tematyki oraz wszystkie opinie, które nawet wówczas, gdy zostają wygłoszone w sferze prywatnej, mogą osiągnąć poziom publiczny. O czym zawsze należy pamiętać wykorzystując kościoły jako miejsca nie tylko aktywności religijnej. Zwłaszcza, że: „W nowych warunkach społeczno-kulturowych człowiek staje twarzą w twarz wobec wielu wyborów, które w społeczeństwach tradycyjnych były nie do pomyślenia. Dotyczą one wykształcenia, zawodu, bliskich związków z innymi ludźmi, wartości politycznych, moralnych i religijnych, a nawet określania własnej tożsamości. W warunkach pluralizmu społeczno-kulturowego instytucje religijne i kościelne muszą zabiegać o klientów, respektując zasadę konkurencji na »rynku światopoglądowym«”. [ czytaj ]

„Kościół, tak jak i religia chrześcijańska, mają charakter komunikacyjny. Brak wykorzystania najnowszych technologii i narzędzi do przepowiadania Ewangelii oraz prezentacji stanowiska kościelnego w spluralizowanym świecie – byłoby poważnym błędem, dlatego tak istotne wydaje się nie tylko korzystanie z narzędzi techniki, ale również doskonalenie form i treści przekazu, przy jednoczesnym skoncentrowaniu na celu, który w przypadku komunikowania religijnego nie powinien mieć wyłącznie charakteru partykularnego i materialnego. (…)

Pod wpływem nacisku i oddziaływania mediów, społeczeństwo chce uzyskiwać informacje na temat realizacji misji przez konkretną instytucję religijną, w kontekście obowiązującego prawa. Poprzez analogię do komunikowania politycznego, można postawić tezę, że komunikowanie religijne wyraża się w następujących aspektach:
• poprzez formy komunikowania osób duchownych różnych urzędów i godności oraz innych aktorów życia religijnego, którzy dążą do określonych celów kościelnych (rozpoznawalność, utrzymanie dyscypliny, ewangelizacja, wiarygodność instytucji i jej działań, zachowanie możliwości wpływu społecznego);
• poprzez formy komunikowania nadawane nie przez osoby duchowne i nie przez członków wspólnoty religijnej, których adresatami jest szeroka opinia publiczna, nie tylko uczestnicy komunikowania religijnego (dziennikarze, politycy, aktywiści, ludzie kultury);
• poprzez komunikowanie o działalności i aktywności ludzi związanych z określoną instytucją religijną (w tym także Kościoła katolickiego). Zazwyczaj taka aktywność dokonuje się w przestrzeni nowych mediów i nie jest wolna od stereotypów i uproszczeń, jednak cechuje się dużym wpływem na utrwalanie określonych postaw myślowych w społeczeństwie.

Osoby duchowne, a także świeccy członkowie Kościoła katolickiego, są podmiotami komunikowania społecznego i religijnego oraz uczestnikami procesu komunikowania religijnego. Są uczestnikami nowych mediów i korzystają z dorobku technologii, posługując się najnowszymi narzędziami na co dzień. Można więc wyróżnić kilka rodzajów aktorów religijnych. Po pierwsze, będą to pasterze Kościoła, a więc biskupi, duszpasterze, liderzy życia religijnego świeccy i duchowni, dalej instytucje religijne, organizacje i instytucje charytatywne, pozarządowe, w tym pożytku publicznego, także uniwersytety katolickie i szkoły, ruchy, stowarzyszenia, zakony i instytuty życia konsekrowanego. To najbardziej znaczące grono aktywnych aktorów na tym polu. Jest ono odpowiedzialne również za kluczowe decyzje oraz aktywności. Drugą grupę stanowić będą „nabywcy” dóbr o różnym charakterze, począwszy od tych z zakresu oferty duchowej, po edukacyjną, formacyjną, materialną, medialną czy kulturalną, a wreszcie informacyjną. W wymianie dóbr i ich dystrybucji potrzebne są kanały dystrybucji, w tym instytucjonalne, medialne”. [ czytaj ]

 

Close Menu

Zamówienie pakietu EXTRA

[contact-form-7 404 "Not Found"]

Zamówienie pakietu PREMIUM

[contact-form-7 404 "Not Found"]

Zamówienie pakietu SUPER

[contact-form-7 404 "Not Found"]

Zamówienie pakietu STANDARD

[contact-form-7 404 "Not Found"]

Zamówienie pakietu BASIC

[contact-form-7 404 "Not Found"]